The Television Studies Reader Eds: Robert. C. Allen, Annette Hill Routledge, 2004.

'More real than the real, that is how the real is abolished' - Jean Baudrillard.
അച്ചടിയും ആധുനികതയും സൃഷ്ടിച്ച ലോകബോധങ്ങളെ മറികടന്ന് ടെലിവിഷന്‍ സൃഷ്ടിച്ച നവലോകബോധങ്ങളെ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്താണ് സാധാരണ ആധുനികാനന്തരത എന്നു വിളിച്ചുപോരുന്നത്. കാഴ്ചയുടെ വെറും അനുഭവമെന്നതിനപ്പുറത്ത് പങ്കാളിത്തത്തിന്റെയും യാഥാര്‍ഥ്യത്തിന്റെയും അതീതാനുഭവങ്ങളിലൂടെ ടെലിവിഷന്‍ നിര്‍മ്മിച്ചു നല്‍കുന്ന ഭാവുകത്വം ആധുനികാനന്തരതയുടെ തന്നെ രൂപകമായി മാറി. മേല്‍ സൂചിപ്പിച്ച രീതിയിലുളള ബോദിലാദിന്റെയും മറ്റും നിരീക്ഷണങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലമിതാണ്. ആധുനികതയില്‍ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ട മാധ്യമ യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളെ ടെലിവിഷന്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുളള മാധ്യമങ്ങള്‍ എങ്ങനെ മറികടന്നുവെന്നാണ് വലിയൊരു പങ്ക് ടെലിവിഷന്‍ പഠനങ്ങളും ഫലത്തില്‍ വിശദീകരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്. സ്ഥാപനങ്ങള്‍ (Institutions), സ്ഥലങ്ങള്‍ (Spaces), രീതിഭേദങ്ങള്‍ (Modes), നിര്‍മാണം (Making), സാമൂഹ്യപ്രതിനിധാനം (Social representation), കാഴ്ച (Watching), പരിണാമം (Transforming) എന്നിങ്ങനെ ഏഴു മണ്ഡലങ്ങളിലായി ടെലിവിഷന്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന പ്രഭാവങ്ങളെ ആഴത്തിലും പരപ്പിലും പഠിക്കുന്ന, സൈദ്ധാന്തിക പിന്‍ബലമുളള മുപ്പത്തെട്ടു ലേഖനങ്ങളുടെ സമാഹാരമാണ് റോബര്‍ട്ട് സി അലനും അനറ്റ്ഹിലും എഡിറ്റുചെയ്ത 'ദ ടെലിവിഷന്‍ സ്റ്റഡീസ് റീഡര്‍'.ടെലിവിഷന്‍ പഠനത്തിന്റെ അക്കാദമിക രീതിശാസ്ത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചെഴുതപ്പെട്ട ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായ ഗ്രന്ഥം റോബര്‍ട്ട് സി. അലന്റേതാണ്  
Channels of discourse : 
ഞലമലൈായഹലറ (1992). ടെലിവിഷന്‍ പ്രേക്ഷകരെ കേന്ദ്രീകരിച്ചെഴുതപ്പെട്ട ഒന്നിലധികം ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ അനറ്റ്ഹിലിന്റേതായുണ്ട്. മാധ്യമകേന്ദ്രിതമായ, വിശേഷിച്ചും ദൃശ്യമാധ്യമകേന്ദ്രിതമായ സാംസ്‌കാരിക പഠനത്തിന്റെയും ജനപ്രിയ സംസ്‌കാരപഠനത്തിന്റെയും സമീപകാല മാതൃകകളില്‍ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയങ്ങളാണ് ഇവരുടെ കൃതികള്‍. 'ടെലിവിഷന്‍ പഠനങ്ങള്‍' എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ സമാഹൃതമാകുന്നതാകട്ടെ, സോണിയാ ലിവിംഗ്സ്റ്റണ്‍, ഡേവിഡ് മോര്‍ലി, മാര്‍ക്ക് പോസ്റ്റര്‍, ജോണ്‍ ഹാര്‍ട്ട്‌ലി, കോളിന്‍ സ്പാര്‍ക്‌സ് എന്നിങ്ങനെ ഇന്നു രംഗത്തുളള ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധരായ ടെലിവിഷന്‍  നവ മാധ്യമ പഠിതാക്കളും സാംസ്‌കാരിക സൈദ്ധാന്തികരുമുള്‍പ്പെടെയുളളവരുടെ രചനകളുമാണ്.റോബര്‍ട്ട് സി. അലന്‍ ഈ ഗ്രന്ഥത്തിനെഴുതുന്ന ആമുഖത്തില്‍, ഈ സമാഹാരത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷതാല്‍പര്യം എന്ന നിലയില്‍ ടെലിവിഷനെക്കുറിച്ചും ടെലിവിഷന്‍ പഠനത്തിന്റെ സാംഗത്യത്തെക്കുറിച്ചും സൂചിപ്പിക്കുന്ന ചില പൊതുനിരീക്ഷണങ്ങളുണ്ട്.ഇലക്ട്രോണിക് സാങ്കേതികവിദ്യ സൃഷ്ടിക്കുന്ന നാനാതരം സന്ദേശരൂപങ്ങളുടെ സ്ഥലകാല സംയുക്തമെന്ന നിലയില്‍ ടെലിവിഷനുളള സാധ്യതകള്‍, ഇതര മാധ്യമങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുളള കലാ, മാധ്യമ പ്രതിനിധാനങ്ങളുടെ ആവിഷ്‌ക്കാര രൂപമെന്ന നിലയിലും 'തത്സമയപരത'യുടെ ശ്രാവ്യ, ദൃശ്യ മാധ്യമാനുഭവമെന്നനിലയിലും ടെലിവിഷനുളള സാധ്യതകള്‍, നിര്‍മ്മാണക്കമ്പനികള്‍ മുതല്‍ സംപ്രേഷണ, വിതരണ സ്ഥാപനങ്ങളും പരസ്യമുള്‍പ്പെടെയുളള മുഴുവന്‍ മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങളും ഭരണകൂടവും വരെയുളളവയുടെ പ്രഭാവം നാനാതരത്തില്‍ പ്രകടമാകുന്ന മാധ്യമമെന്ന നിലയില്‍ ടെലിവിഷനുളള സാധ്യതകള്‍, വിപുലമായ ഒരു സാമൂഹികാനുഭവമെന്ന നിലയില്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന വിവിധങ്ങളായ സംവേദന, വിനിമയ രാഷ്ട്രീയങ്ങളുടെ രൂപകമായി ടെലിവിഷനുളള സാധ്യതകള്‍ എന്നിങ്ങനെ. ഇവ തിരിച്ചറിയുന്നതിനുളള ഒന്നാന്തരം പഠനസഹായിയാണ് ഈ ഗ്രന്ഥം.'ടെലിവിഷന്‍ സ്ഥാപനങ്ങള്‍' എന്ന ഒന്നാം ഭാഗത്ത് പൊതുമേഖലയില്‍ നിലനിന്നിരുന്ന ടെലിവിഷന്‍ സംപ്രേഷണ സംസ്‌കാരം, അമേരിക്കന്‍ ടെലിവിഷന്റെ സാംസ്‌കാരിക നയങ്ങള്‍, പൗരാവകാശ സംരക്ഷണവും ടെലിവിഷനും, ഓസ്‌ട്രേലിയന്‍ ടെലിവിഷന്‍ സംസ്‌കാരം, അമേരിക്കന്‍ കേബിള്‍ ചാനലായ 'ലൈഫ് ടൈ'മില്‍ 198497 കാലത്തു രൂപംകൊണ്ട 'ടെലിഫെമിനിസം' എന്നീ വിഷയങ്ങളാണ് ചര്‍ച്ച
ചെയ്യുന്നത്. 1920  30 കാലത്തു രൂപംകൊണ്ട് 1950 കളോടെ തന്നെ പാശ്ചാത്യലോകത്തെ ഏറ്റവും ജനപ്രിയമായ മാധ്യമമായി മാറിയ ടെലിവിഷന്‍ അതിന്റെ സ്ഥാപനപരമായ അസ്തിത്വം ഉറപ്പിച്ചെടുക്കുന്നതില്‍ മറ്റെല്ലാ മാധ്യമങ്ങളെയും പിന്തളളി. ഭരണകൂടം മുതല്‍ മതങ്ങള്‍വരെ; ബഹുരാഷ്ട്രകുത്തകകള്‍ മുതല്‍ വിമോചനപ്പോരാളികള്‍ വരെ ടെലിവിഷന്റെ ഉടമകളും വക്താക്കളും പ്രചാരകരുമായി. നിലനിന്ന മുഴുവന്‍ കലാ, മാധ്യമ, സാംസ്‌കാരിക രൂപങ്ങളെയും ആദേശം ചെയ്തുകൊണ്ട് വളര്‍ന്ന ടെലിവിഷന്‍ പില്‍ക്കാല സാങ്കേതികമാധ്യമ സാധ്യതകളെയും മറ്റൊരു  മാധ്യമത്തിനും കഴിയാത്തവിധം ഉള്‍ക്കൊണ്ടു. ഈവിധം വികസിച്ച ടെലിവിഷന്റെ ഭരണകൂടപരവും സാമ്പത്തികവുമായ സ്ഥാപനപരതയെ പലനിലകളില്‍ സ്പര്‍ശിക്കുന്നവയാണ് മേല്പറഞ്ഞ അഞ്ചു പഠനങ്ങളും. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാന ദശകങ്ങളില്‍ 'പൊതുമണ്ഡല'മെന്ന നിലയിലേക്ക് ടെലിവിഷനു കൈവന്ന വന്‍ സാധ്യതകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനും പല പഠനങ്ങളും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു വശത്ത് വിപണിയും ഭരണകൂടവും മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങള്‍ തന്നെയും പുലര്‍ത്തുന്ന ഏകസ്വര സംസ്‌കാരം; മറുവശത്ത് പൗരസമൂഹങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രഭാവത്തെ പരമാവധി ഏറ്റെടുത്ത് ടെലിവിഷന്‍തന്നെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ബഹുസ്വര സംസ്‌കാരം. പൊതു  സ്വകാര്യ മേഖലകള്‍ ടെലിവിഷനില്‍ സൃഷ്ടിച്ച സാംസ്‌കാരിക രാഷ്ട്രീയങ്ങളുടെ വൈരുധ്യങ്ങളും വൈവിധ്യങ്ങളും തന്നെയാണ് ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ ഈ ഭാഗം മൊത്തത്തില്‍ ചര്‍ച്ചചെയ്യുന്നത്. 'ടെലിവിഷനിലെ ഇടങ്ങള്‍' എന്ന രണ്ടാം ഭാഗത്ത് നാലു പ്രബന്ധങ്ങളുണ്ട്. ദേശരാഷ്ട്രം, പൗരത്വം, പ്രാദേശികത, സ്വത്വം തുടങ്ങിയവയും ടെലിവിഷനും തമ്മിലുളള ബന്ധമാണ് ഇവ പൊതുവില്‍ ചര്‍ച്ചചെയ്യുന്നത്. ഭൂമിശാസ്ത്ര പരിധികള്‍ മറികടന്ന് സിനിമയും ടെലിവിഷനും തമ്മിലുളള സാംസ്‌കാരിക സംലയനം സാധ്യമാകുന്നതിന്റെ വിശകലനം മുതല്‍ ലാറ്റിനമേരിക്കന്‍ ടെലിവിഷന്‍ സംസ്‌കാരം പുലര്‍ത്തുന്ന സാമ്രാജ്യവിരുദ്ധ, വിമോചനരാഷ്ട്രീയം വരെയുളള വിഷയങ്ങള്‍ ഇവയിലുണ്ട്. പൊതുമണ്ഡലവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് രണ്ടു രചനകള്‍ രൂപംകൊളളുന്നത്. ആഗോള, ദേശീയ, പ്രാദേശിക ടെലിവിഷനും പൊതുമണ്ഡലവും എന്ന സങ്കല്പനം കൊളിന്‍ സ്പാര്‍ക്‌സും പ്രവാസ സമൂഹങ്ങളില്‍ ജനപ്രിയ ടെലിവിഷന്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന പൊതുമണ്ഡലങ്ങളെക്കുറിച്ച് സ്റ്റുവര്‍ട്ട് കണ്ണിംഗ്ഹാമും ചര്‍ച്ചചെയ്യുന്നു. ഒന്നാം ഭാഗത്തെ ആദ്യ ലേഖനത്തില്‍ റിച്ചാര്‍ഡ് കൊളിന്‍സ് നടത്തുന്നതുപോലെ, ഹേബര്‍മാസിന്റെ പൊതുമണ്ഡല സങ്കല്പത്തിന്റെ, ആഗോളവല്‍ക്കരണകാല ടെലിവിഷന്‍ മുന്‍നിര്‍ത്തിയുളള ശ്രദ്ധേയമായ അവലോകനമാണ് കൊളിന്‍ സ്പാര്‍ക്‌സിന്റേതെങ്കില്‍, ഫിജിയിലെ ഇന്ത്യാക്കാരുള്‍പ്പെടെ വംശീയ, ഗോത്ര, പ്രവാസ ജനതകളുടെ സാംസ്‌കാരിക മണ്ഡലങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് കണ്ണിംഗ്ഹാം എഴുതുന്നത്.മൂന്നാം ഭാഗത്തെ രചനകള്‍ താരതമ്യേന കൂടുതല്‍ സാങ്കേതികവും ടെലിവിഷന്‍'രൂപ'ങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നവയുമാണ്. ടെലിവിഷന്‍'ഗണ'ങ്ങളെക്കുറിച്ചുളള പഠനത്തിന്റെ സാംസ്‌കാരിക സമീപനങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ജേസണ്‍ മിച്ചലിന്റെ ലേഖനത്തെത്തുടര്‍ന്ന്, തത്സമയ ടെലിവിഷന്‍ സംസ്‌കാരം, ഡോക്യുഡ്രാമ, വാര്‍ത്ത, പരസ്യം, പരമ്പരകള്‍ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുളള പഠനങ്ങള്‍ വരുന്നു. ഒടുവിലായി രാജ്യാന്തര വ്യാപ്തിയുളള ചില ടെലിവിഷന്‍ പരിപാടികളുടെ രൂപഘടനയെക്കുറിച്ചുളള ചര്‍ച്ചയും. സാഹിത്യം, സിനിമ തുടങ്ങിയ രൂപങ്ങളിലെ 'ഗണ'പഠനത്തില്‍ നിന്ന് ടെലിവിഷന്‍ ഗണപഠനം ഭിന്നമാകുന്നതെങ്ങനെ എന്നാണ് മിച്ചല്‍ മുഖ്യമായും അന്വേഷിക്കുന്നത്. എക്കാലത്തും ടെലിവിഷനില്‍ ഏറെ ജനപ്രിയമായവയാണ് തുടര്‍ന്ന് ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന നാലു ഗണങ്ങളും. അമേരിക്കന്‍, യൂറോപ്യന്‍ ടെലിവിഷന്‍ സംസ്‌കാരം ഇതര ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിലെ ടെലിവിഷന്‍ സംസ്‌കാരത്തെ ഏറ്റവും പ്രകടമായി സ്വാധീനിക്കുന്നതിന്റെ പാഠരൂപങ്ങള്‍ കൂടിയാണ് ഇവ. പരസ്യം സ്വയം ഒരു മാധ്യമ വിഭവമായിത്തന്നെ വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത് ടെലിവിഷനിലാണ്. ടോക്‌ഷോ, ഗെയിംഷോ, റിയാലിറ്റിഷോ എന്നിങ്ങനെ വിവിധ രാജ്യങ്ങളില്‍ ഒരേപോലെ ആവിഷ്‌ക്കരിക്കപ്പെടുന്നവയോ സംപ്രേഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നവയോ ആയ ടെലിവിഷന്‍ ഗണങ്ങളുടെ വിശകലനമാണ് അവസാന ലേഖനം.നാലാം ഭാഗത്ത്, ടെലിവിഷന്‍ പരിപാടികളുടെ നിര്‍മ്മാണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചര്‍ച്ചകളാണ്. ഭിന്നഗണ, രൂപങ്ങളില്‍പെട്ട പരിപാടികള്‍ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ സാങ്കേതികവും സ്ഥാപനപരവും സാമ്പത്തികവും സൗന്ദര്യശാസ്ത്രപരവും മൂല്യപരവും സാമൂഹ്യവുമായ പ്രക്രിയകളുടെ അപഗ്രഥനം. ജോണ്‍ എല്ലിസിന്റെ ആമുഖപഠനത്തെത്തുടര്‍ന്ന് ടെലിവിഷ്വല്‍ സംസ്‌കാരത്തിലേക്കുളള അമേരിക്കയുടെ തന്നെ പരിണാമത്തെക്കുറിച്ചുളള പഠനം. പിന്നീട്, റിയാലിറ്റി ടെലിവിഷനെന്ന നിലയില്‍ 'ബിഗ്ബ്രദര്‍' ആസ്‌ട്രേലിയയില്‍ ചെലുത്തിയ സ്വാധീനത്തിന്റെ പഠനം. തുടര്‍ന്ന് സോണിയാ ലിവിംഗ്സ്റ്റണ്‍, പീറ്റര്‍ലന്റ് എന്നിവര്‍ സ്റ്റുഡിയോ സംവാദങ്ങളെക്കുറിച്ചു പഠിക്കുന്ന രചനകള്‍. ഓപ്രാ വിന്‍ഫ്രി, ജെറി സ്പ്രിംഗര്‍ തുടങ്ങിയ വരുടെ വിശ്വവിഖ്യാതമായ ടോക്‌ഷോകളിലാണ് ഈ പഠനങ്ങളുടെ ഊന്നല്‍. 'കൊറൊണേഷന്‍ സ്ട്രീറ്റ്'എന്ന പരമ്പര വന്‍തോതിലുളള 'മാധ്യമ തീര്‍ഥയാത്രാ'വ്യവസായത്തിനു (Me-dia pilgrimage Industry) വഴിതുറന്നതെങ്ങനെ എന്നന്വേഷിക്കുന്നു, അടുത്ത ലേഖനം. ഹോംവീഡിയോ സംസ്‌കാരത്തെ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നവയാണ് തുടര്‍ന്നുളള രണ്ടു പഠനങ്ങള്‍. ടെലിവിഷനെ സിനിമയോടു മാത്രമല്ല, ഇതര മാധ്യമരൂപങ്ങളോടും ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ അടുപ്പിച്ച സാങ്കേതികതയാണ് വീഡിയോ. ഒരേസമയംതന്നെ ഉപരി, അധോലോക സംസ്‌കാരങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയ മാധ്യമം.അക്കാദമിക പഠനരംഗത്ത് ഏറ്റവും വിപുലമായി നടപ്പാകുന്ന ടെലിവിഷന്‍ വിമര്‍ശന പദ്ധതിയാണ് അഞ്ചാം ഭാഗത്തുളളത്. ടെലിവിഷനിലെ സാമൂഹ്യ പ്രതിനിധാനങ്ങളുടെ പഠനം. സ്ത്രീകളുടെ ലിംഗപദവിയും ലൈംഗികതയും, സ്വവര്‍ഗരതി, വംശീയത എന്നിങ്ങനെ പ്രമുഖങ്ങളായ സാമൂഹ്യസ്വത്വങ്ങളുടെ പ്രതിനിധാനം ടെലിവിഷനില്‍ എങ്ങനെ നടക്കുന്നുവെന്നാണ് ഇവ അന്വേഷിക്കുന്നത്. യാഥാര്‍ഥ്യമെന്നത് നിര്‍മിതിയാണെന്നും അത് ഭിന്നങ്ങളായ പ്രത്യയശാസ്ത്ര താല്‍പര്യങ്ങളനുസരിച്ച് മാറിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുമെന്നും തെളിയിക്കുന്ന പഠനങ്ങള്‍. വാര്‍ത്ത മുതല്‍ പരമ്പരവരെ; ടോക്‌ഷോ മുതല്‍ പരസ്യം വരെ  ഓരോ ടെലിവിഷന്‍ പാഠത്തിലും ലിംഗപരമോ വര്‍ഗപരമോ വംശപരമോ ആയ പ്രതിനിധാനങ്ങള്‍ ഭാവമായും അഭാവമായും നിറയുന്നു. ഉളളടക്കത്തില്‍ മാത്രമല്ല, മാധ്യമസ്ഥാപനം മുതല്‍ വിപണിവരെയുളള ഓരോ മേഖലയിലും ഈ പ്രാതിനിധ്യം പല നിലകളില്‍ പ്രശ്‌നവല്‍ക്കരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അമേരിക്കന്‍, യൂറോപ്യന്‍ ടെലിവിഷന്‍ ചാനലുകളിലെ ചില പരിപാടികളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചും പൊതുവിലും നടത്തപ്പെടുന്ന ഈ ചര്‍ച്ചകള്‍ ദേശീയത മുതല്‍ ആഗോളവല്‍ക്കരണം വരെയും മതമൗലികത മുതല്‍ ലിംഗവിവേചനം വരെയുമുളള വിഷയങ്ങളെ പല നിലകളില്‍ ഉള്‍ക്കൊളളുന്നുണ്ട്.ടെലിവിഷന്‍ പ്രേക്ഷകരെ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന പഠനങ്ങളാണ് ആറാം ഭാഗത്തുളളത്. മുന്‍പൊരു മാധ്യമത്തിനുമില്ലാത്തവിധം ടെലിവിഷന് പ്രേക്ഷക കേന്ദ്രിതമായ വിമര്‍ശന സാധ്യതകള്‍ രൂപപ്പെട്ടു വന്നിട്ടുണ്ട്. വിശേഷിച്ചും ഗാര്‍ഹികമാധ്യമമെന്ന നിലയില്‍. സ്ത്രീകള്‍, കുട്ടികള്‍ തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് 1980 കളില്‍ രൂപംകൊണ്ട പ്രേക്ഷകകേന്ദ്രിത ഗവേഷണപഠനത്തിന്റെ രീതിശാസ്ത്രം പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന രചന മുതല്‍ 'ഡെമോക്രാറ്റെയ്ന്‍മെന്റ്' എന്ന നിലയില്‍ ടെലിവിഷന്‍ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന സാംസ്‌കാരിക പൗരത്വം (Cultural Citizenship) വിശകലനം ചെയ്യുന്ന ജോണ്‍ ഹാര്‍ട്ട്‌ലിയുടെ രചനവരെ ഈ ഭാഗത്തുണ്ട്.സാംസ്‌കാരികപഠനരംഗത്തുണ്ടായ ജനാധിപത്യപരമായ ഒരു ദിശാവ്യതിയാനമായാണ് പൊതുവില്‍ പ്രേക്ഷകകേന്ദ്രിതപഠനങ്ങളെ കാണാറുളളത്. ഇവിടെയും അത് അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. പ്രേക്ഷകരുടെ/ഉപഭോക്താക്കളുടെ അഭിരുചി നിര്‍ണയിക്കുകയെന്നത് പരമ്പരാഗതമായി പണ്ഡിത നിരൂപകരുടെ മാത്രം അഭിരുചി നിര്‍ണയിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സ്ഥാനത്തുനടന്ന ജനാധിപത്യപരമായ ഒരു പൊളിച്ചെഴുത്തായി മാറി.അവസാനഭാഗം ടെലിവിഷന്റെ സാങ്കേതികവും ഘടനാപരവും ഉളളടക്കപരവും മറ്റുമായ പരിണാമങ്ങളെക്കുറിച്ചുളള പഠനങ്ങളാണ്. ടെലിവിഷന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുളള ചോദ്യങ്ങളുന്നയിക്കുന്നു, ഇവയില്‍ പലതും. ബഹുരാഷ്ട്ര കുത്തകകളുടെയും നവമാധ്യമങ്ങളുടെയും വരവോടെ, മാധ്യമ സംലയനത്തിന്റെ സാധ്യതകളുപയോഗപ്പെടുത്തി ടെലിവിഷന്‍ നടത്തുന്ന അതിജീവനത്തിന്റെ സാധ്യതകളും ഇവയില്‍ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. ടെലിവിഷന്‍ അതിനു മുന്‍പുളള മുഴുവന്‍ മാധ്യമങ്ങളെയും ആദേശം ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് നിലവില്‍ വന്നിട്ടുളളതെന്ന് മാര്‍ഷല്‍ മക്‌ലൂഹന്‍ പറഞ്ഞത് 1960 കളിലാണ്. ടെലിവിഷനുശേഷമുളള മുഴുവന്‍ മാധ്യമങ്ങളെയും ആഗിരണം ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് ഇന്ന് അതു നിലനില്‍ക്കുന്നത്. ആധുനികത നിര്‍മ്മിച്ച യാഥാര്‍ഥ്യത്തിന്റെ പടവുകള്‍ മറികടന്നും സ്വത്വത്തിന്റെ പ്രരൂപങ്ങള്‍ പലതും റദ്ദാക്കിയും ആധുനികാനന്തരത സൃഷ്ടിക്കുന്ന 'പ്രതീതി'കളുടെ ഏറ്റവും മൂര്‍ത്തമായ രൂപകമെന്ന നിലയില്‍ മാര്‍ക്ക്‌പോസ്റ്റര്‍ ടെലിവിഷനെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നുണ്ട്. ഇവിടെനിന്നു മുന്നോട്ടുപോയി ഡോണ്‍സ്ലേറ്റര്‍, ഓണ്‍ലൈന്‍  ഓഫ്‌ലൈന്‍ അവസ്ഥകളിലെ സാമൂഹ്യബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചു പഠിക്കുന്നു, അവസാന ലേഖനത്തില്‍.ഓരോ പഠനലേഖനത്തിനും വിശദമായ അടിക്കുറിപ്പുകളും സഹായകഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പട്ടികയുമുണ്ട്. ഇതിനു പുറമെയാണ് മാധ്യമങ്ങളെക്കുറിച്ചു പൊതുവിലും ടെലിവിഷനെക്കുറിച്ചു വിശേഷിച്ചും 2004 വരെ പുറത്തുവന്നിട്ടുളള ശ്രദ്ധേയങ്ങളായ യൂറോ  അമേരിക്കന്‍ പഠനഗ്രന്ഥങ്ങളുടെയും മാധ്യമപഠനം നടത്തുന്ന ജേണലുകളുടെയും അതിവിപുലമായ ഒരു പട്ടികതന്നെ ഈ ഗ്രന്ഥം നല്‍കുന്നത്. ടെലിവിഷനെക്കുറിച്ചുളള അക്കാദമിക  സാംസ്‌കാരികപഠനത്തിന് ഏറെ സഹായകമാകുന്ന ഒരു ബൃഹത്‌സമാഹാരമെന്ന നിലയില്‍ 'ടെലിവിഷന്‍ സ്റ്റഡീസ്', ഈ രംഗത്തു താല്‍പര്യമുളളവര്‍ക്ക് ഏറെ പ്രയോജനകരമാണ് എന്നു പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.

ഷാജി ജേക്കബ്